New romantic – nurt w muzyce nowofalowej, powstały w Wielkiej Brytanii pod koniec lat 70. XX w., którego największa popularność przypadła na początek lat 80. XX w.
Charakterystyka
Charakterystyczną cechą muzyki new romantic było szerokie wykorzystanie instrumentów elektronicznych, a w szczególności syntezatorów, co ściśle wiązało ten nurt z synth popem. Muzykę i tekst w utworach charakteryzował specyficzny romantyczny nastrój. Nowoczesne i bogate w przestrzenne efekty brzmienie sprawiało, że noworomantyczne utwory chętnie były wykorzystywane w dyskotekach.
Nurtowi new romantic towarzyszyła specyficzna moda na makijaże i ekstrawaganckie ubrania, często odnoszące się do epoki romantyzmu, a także m.in. konstruktywizmu, kabaretu lat 30. XX w. i dawnego Hollywood. Inspiracją dla przedstawicieli new romantic były też twórczość i wizerunek artystów glam rockowych, takich jak David Bowie czy Bryan Ferry z zespołu Roxy Music. Noworomantyczne kreacje często cechowała androgynia i zacieranie tradycyjnych ról płci.
Historia gatunku
Nurt został zapoczątkowany jako undergroundowa subkultura w 1978 roku w klubach nocnych w Londynie i Birmingham. W 1979 roku Steve Strange i Rusty Egan zaczęli prowadzić wtorkowe imprezy w klubie Blitz położonym w londyńskim Covent Garden, gdzie DJ-em był Egan. Wejście do klubu umożliwiał tylko surowy dress code, który wymagał od gości bardzo kreatywnego kostiumu, a selekcji przy drzwiach dokonywał sam Strange. Wkrótce powstało więcej klubów o podobnym charakterze w Londynie, a także w innych dużych miastach. W tamtym czasie Strange i Egan założyli zespół Visage, w którego składzie byli też Midge Ure i Billy Currie z grupy Ultravox. Przez pewien czas jako szatniarz w Blitz pracował Boy George, który wkrótce założył kwartet Culture Club.
W 1980 roku Steve Strange i inni bywalcy Blitz zostali zaproszeni przez Davida Bowie do wystąpienia w jego teledysku „Ashes to Ashes”, co pomogło przebić się tej subkulturze do mainstreamu. Termin „new romantic” został użyty po raz pierwszy w 1981 roku przez producenta muzycznego Richarda Jamesa Burgessa. Wcześniej w obiegu krążyły takie nazwy jak „new dandies”, „romantic rebels”, „the futurists” czy Blitz Kids.
Największa popularność nurtu przypadła na wczesne lata 80. XX w., wraz z wydaniem płyty Vienna Ultravox, której tytułowy utwór, oraz „Fade to Grey” Visage, uznawane są za kwintesencję stylu new romantic.
Przedstawiciele gatunku:
Muzyka nowej fali 